Temat realizowany w Klinice Perinatologii od 01.01.2002 do 2004 r. kierownik badania: dr J. Kalinka; współpraca: Prof. Julia Szekeres-Bartho z Department of Medical Microbiology and Immunology, Pecs University, Medical School, Hungary and Reproductive and Tumor Immunology Research Group of the Hungarian Academy of Sciences. Poronienie zagrażające jest wczesnym stanem świadczącym o zaburzeniach fizjologicznego przebiegu ciąży. Znajomość przyczyn oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia może przyczynić się do zmniejszenia odsetka strat ciąż. Nadal istnieje szereg kontrowersji dotyczących sposobów i skuteczności leczenia farmakologicznego zagrażających poronień. Poza leczeniem przyczynowym chorób matki oraz chirurgiczną korekcją wad narządów płciowych przed ciążą do najważniejszych sposobów leczenia poronień zagrażających zaliczyć należy farmakologiczną suplementację niedomogi fazy lutealnej za pomocą progesteronu lub beta hCG oraz stosowanie pochodnych progesteronu w I trymestrze ciąży. Nie wszyscy badacze zgadzają się z zasadnością stosowania pochodnych progesteronu w celu leczenia poronienia zagrażającego. Nowe światło na rolę progesteronu i mechanizm działania protekcyjnego na rozwijający się płód dają badania które stwierdzają, że w obecności progesteronu limfocyty kobiet ciężarnych uwalniają białko PIBF (Progesteron-induced Blocking Factor) pośredniczące w modulacji mechanizmów immunologicznych zapobiegających poronieniom. Wyniki dotychczasowych badań wskazują, że niski poziom PIBF koreluje ze wzrostem interleukiny IL- 12 i jest charakterystyczny dla ciąż zakończonych przedwcześnie. PIBF ponadto hamuje aktywność komórek NK i wykazuje efekt antyaborcyjny u myszy poprzez zmniejszanie aktywności komórek NC (natural cytotoxic). Immunologiczna ochrona ciąży jest efektem działania progesteronu a mechanizm działania ochronnego progesteronu oparty jest na kontroli produkcji cytokin. Im wyższe surowicowe stężenie PIBF tym niższy poziom TNF alfa oraz IL-12. W przypadkach niskiego poziomu PIBF dochodzi do dominacji cytokiny typu Th-1 i w konsekwencji do przedwczesnego zakończenia ciąży. Celem pracy była odpowiedź na następujące pytania: 1. Czy surowicowy poziom progesteronu u kobiet we wczesnej ciąży różni się pomiędzy grupą ciężarnych z fizjologicznym przebiegiem ciąży a grupą z objawami poronienia zagrażającego? Ocenie podlegał będzie również surowicowy poziom estradiolu , jako modulatora działania progesteronu. 2. Jak kształtuje się surowicowy poziom progesteronu, estradiolu i wskaźnika E/P i PIBF przed i po leczeniu dydrogesteronem? 3. Czy leczenie objawów poronienia zagrażającego przy pomocy dydrogesteronu jest skuteczną metodą leczenia tej patologii ciąży ? Wyniki badania, po raz pierwszy na świecie wskazują, że u kobiet z zagrażającym poronieniem poziom PIBF w moczu jest istotnie niższy niż u kobiet zdrowych. Suplementacja dydrogesteronem spowodowała wzrost wartości PIBF do tych obserwowanych w grupie kontrolnej. Nie stwierdzono istotnych różnic w stężeniach cytokin Th1 i Th2 w obu grupach co świadczy, że w poronieniu zagrażającym głównym problemem są zaburzenia hormonalne a nie immunologiczne. Zmniejszony poziom PIBF może stanowić jeden z patomechanizmów prowadzących do poronień a jego ocena może być przydatna dla wczesnego określenia dalszego przebiegu ciąży. Wyniki badań zostały opublikowane w American Journal of Reproductive Immunology (Kalinka J, Szekeres-Bartho J: The impact of dydrogesterone supplementation on hormonal profile and progesterone-induced blocking factor concentrations in women with threatened abortion. American Journal of Reproductive Immunology. 2005,53: 166-171. 2005,53: 166-171, Kalinka J, Radwan M: The impact of dydrogesterone supplementation on serum cytokine profile in women with threatened abortion. American Journal of Reproductive Immunology.. 2006;55 (2): 115-121 oraz Kalinka J, Szekeres – Bartho J: Physiology should be supported with evidence in progesterone administration for threatened miscarriage - authors reply. American Journal of Reproductive Immunology. 2005;54,6: 397) oraz były prezentowane na XVII FIGO World Congress of Gynecology and Obstetrics, Santiago, Chile, November 2-7, 2003 oraz w Dublinie, Irlandia (2003) (praca nagrodzona –International Cytokine Society Award: The Frederica Fischer Foundation Fellowship).